İSTANBUL -Yunan mitolojisinde hikayeleri anlatılan Kıbrıslı heykeltraş Pygmalion, kendi yonttuğu bir heykele aşık olur. Sebebi olarak ise içten içe kadınların özelliklerinden haz etmemesi olarak yorumlanıyormuş.
Antik Yunan'da işini seven bir heykeltraş birgün bir kadının heykelini yapar ve yaptığı heykele aşık olup ona "Galatea" (uyuyan aşk) ismini verir, giysiler ve mücevherlerle donatır. Bu sırada sık sık Afrodit'in tapınağına gidip tanrıçaya dua etmektedir. Evindeki heykele benzeyen bir karısı olsun diye.
Afrodit sonunda heykeltraşın dualarını duyar ve heykel biraz da kendine benzediğinden dolayı heykeli canlandırmaya karar verir. Bundan sonraki kısım iki şekilde anlatılır:
1- Pygmalion eve döndüğünde heykeli canlanmış bulur ve ayaklarına kapanır. Galatea'da ona bakarak gülümser.
2- Pygmalion heykeli öperken heykel birden canlanır ve onun öpücüğüne karşılık verir.
Sonra evlenirler, Afrodit'e şükranlarını sunmayı unutmazlar. Afrodit de karşılık olarak onlara mutluluk, sevgi ve sıcak bir yuva bağışlar.
Efsaneye göre Pygmalion'un bu heykeli yapmasının sebebi kadınları güzel bulmaması değildir. Kadınlara doğa tarafından verilen kötü davranışlardan nefret etmesidir.
Hiçbir kadını güzel bulmayan ve "madem güzel kadın yok ben de kendi kadınımı kendim yaparım" düşüncesi ile yola çıkarak yaptığı heykele aşık olan heykeltıraştır.
Aynı zamanda George Bernard Shaw'ın çiçekçi bir kızın hikayesini anlattığı oyununun adıdır. Oyunda Eliza adlı kız sokaklarda çiçek satan kendi halinde bir zavallıyken bir profesörün yardımı ile oturmayı kalkmayı, etkileyici konuşmayı öğrenir. Kendine güveni gelir ve bir prenses olur çıkar. Bu sahne, hanımefendilik dersleri alan köylü kızının olduğu Türk filmlerinin ve belki de "ben donyanın en gozel garısıyam" repliğinin kaynağı olmuştur. Pygmalion, bir kimseyi olduğu gibi kabullenmeyip ve değiştirmeye çalışma anlamına gelen “Pygmalion kompleksi”ne de ismini vermiştir.