GÖKLERİN MUALLA KAPTANI

İZMİR - Hollanda'da doğup büyüyen ve küçük bir çocukken başlayan uçma merakı büyüdükçe bir tutkuya dönüşen Mualla Jonkman, tam 11 yıldır gökyüzünü kokpitten fethetmeyi sürdürüyor.



Otomobil veya otobüs değil, 189 kişilik Boeing 737-800 tipi bir uçağı kullanan Jonkman, Türkiye'de bu işi yapan sayılı kadınlardan biri.
Kadın olduğu için zaman zaman tepkilerle karşılaşsa da "Türkiye'de sivil havacılık tam olarak gelişmedi ama gün geçtikçe bu konuda ilerliyoruz" sözleriyle eleştirileri bertaraf etmeye çalışan Jonkman'a göre pilotluk, sevilmezse çekilmeyecek bir iş.
Özellikle yaz dönemi, ayın ortalama 95-100 saatini gökyüzünde ge çiren Jonkman, ilk günkü heyecanını, her iniş ve kalkışta tekrar tekrar yaşadığını dile getiriyor.



Jonkman'ın vazgeçilmezleriyse 6 aylık kızı Julia ile 6 yaşındaki oğlu Joey. Zaman zaman annesine "biraz daha az çalışsan olmaz mı" diye sitem eden Jonkman'ın oğlu Joey'in hayallerini, annesi gibi pilot olup, bir uçakla aya gitmek süslüyor. Julia'nın en büyük mutluluğuysa şimdilik sadece annesinin kolları arasında olmak.



İş arkadaşlarının çok sevdiği ve "Mualla Kaptan" diye hitap ettiği Jonkman'ın en büyük destekçisi ise hiç kuşkusuz, yaşadığı ülkeyi terk edip Türkiye'ye yerleşmeyi tereddütsüz kabul eden ve çocukların bakımını üstlenen Hollandalı eşi Michel.
Eşi gökyüzünde uçarken kendisinin evde yemek, ütü, çamaşır, çocukların bakımı gibi her türlü işi yaptığını ifade eden Michel, güzel Türkçesiyle, "bir ev hanımı ne yapıyorsa, ben de onları yapıyorum işte" diyor.
Kadın olarak mesleğinde çok büyük sorunlarla karşılaşmadığını dile getiren Mualla Kaptan, okul yıllarından bu yana erkeklerle birlikte çalışmaya alışkın olduğunu ifade ediyor.



Türkiye'de 10-15 kadın pilot olduğunu belirten Jonkman, bu durumun, şirketlerin tercih etmemesinden değil, sivil havacılığın yeni olmasından ve kadınlara fazla imkan sunulmamasından kaynaklandığını düşünüyor.
"Ama gün geçtikçe sayımız artıyor. SunExpress'te şu an 4-5 kadın pilot var" diyen Mualla Kaptan, standart olan bir uçuş sonrası yaşadıklarının kendisini çok etkilediğini ve kendisine haksızlık yapıldığını belirtmeden geçemiyor.
Mualla Kaptan, bu olayı şöyle anlatıyor: "Sanırım iki yıl önceydi. Aslında olay demek istemiyorum, çünk ü benim için standart bir gündü. Trabzon'a uçacaktık. İncelemelerimizi yaptık, 'İnemezsek Ankara'ya devam ederiz, olmazsa İzmir'e geri geliriz' dedik. Trabzon'da hava kötüydü. Trabzon gibi meydanlarda 10 dakika bile çok fark eder. Pisti pas geçtik, standart bir şey. Ankara'ya gittik, tekrar döndük. Amacımız yolcuyu hedefine ulaştırmak. Baktık olmadı, bir daha pas geçtik, İzmir'e geri geldik. Bizim için çok özel bir durum yoktu aslında. Bir sorun yoktu, tehlikeli bir durum da yoktu, yapmamız gerekeni yaptık. Ama bazı yolcular şikayet etmiş, medya da "7 saat havada dehşet" gibi başlıklarla vermiş haberi."
Jonkman, o sabah şirket yetkililerinin telefonla arayıp, şirket standartlarını yüksek tuttuğu için kendisine teşekkür ettiklerini anlatarak, bu olayın üstünden 24 saat geçmeden Isparta'daki uçak kazasının meydana geldiğini hatırlatıyor.
Uçuş sonrası, eşiyle birlikte "hayatımızın anlamı" diye niteledikleri çocuklarına bir an önce kavuşmak için koşturan Mualla Kaptan, yeryüzünde sıradan bir anne oluveriyor.
Mualla Kaptan, kahvaltı için fırından yeni çıkmış sıcacık bir ekmek alıp, evine doğru yola çıkıyor. Evde onu oğlu ve eşi karşılıyor. Bir sü re sonra üst kattan minik Julia'nın sesi geliyor.
Eşi evde olduğu için yokluğunun çocuklar tarafından pek hissedilmediğini dile getiren Mualla Kaptan, "ben düzensiz bir hayat yaşasam da bu, çocukları hiçbir şekilde etkilemiyor" diyor.
Mualla Kaptan'ın eşi Michel kahve ve kek ikram ederken, hoş bir sohbet başlıyor.
Oğulları Joey doğunca bir karar aldıklarını aktaran Jonkman, sözlerini şöyle sürdürüyor: "Ya biz bakacaktık ya da dadı alacaktık. Başkasına bırakmak istemedik. İlk adımını, ilk kelimelerini kaçırmak istemedik. Mualla iş bulmuştu. 'Ben işi bı rakırım' dedim. Zaten 13 yaşımdan itibaren yemek, ütü yapıyorum, çamaşır yıkıyorum, çünkü annem çalışıyordu. Başka çare yoktu yani. Ş imdi oğlumuzla da 2 yaşından beri aynı şeyleri yapıyoruz. Alışverişe çıkıyoruz. Benim ellerim dolu, onun ki boş. Neden? En az şeyi taşısın, tuvalet kağıdını mesela."